Edukacja

System oświatowy poszczególnych państw członkowskich kształtował się przez wieki, a dostosowywany był do określonych warunków ekonomicznych, społecznych, ustrojowych oraz kulturalnych. Trudności w tworzeniu spójności systemów oświatowych wynikają w głównej mierze z odmiennego prawa oświatowego, różnorodności kulturowej i językowej państw europejskich. Unia Europejska w pełni respektuje odpowiedzialność za system nauczania i kształcenia. Sprawami priorytetowymi w tym zakresie jest międzynarodowa wymiana nauczania, rozpowszechnianie języków państw członkowskich, wymiany międzyuczelniane (uznawanie dyplomów i okresów studiów), wymianę doświadczeń oraz rozwój kształcenia zawodowego. Polityka oświatowa Wspólnot Europejskich polega na współpracy państw członkowskich, członkowskich szczególności na wymianie doświadczeń i informacji, współpracę między szkołami, rozwój mobilności uczniów i studentów. Ważnym założeniem jest nauka języków. Państwa członkowskie wykazują w odniesieniu do polityki oświatowej pełną niezależność. Spójność prawa w zakresie edukacji ogranicza się do określenia zasad wzajemnego uznawania dyplomów szkół zawodowych lub wyższych oraz koordynacji przepisów dotyczących podejmowania i wykonywania samodzielnej działalności.

Realizacji idei kształcenia przez całe życie służy program GRUNDTVIG. Działania prowadzone mają na celu:

– promowanie innowacyjnych matod w kształceniu dorosłych w całej Europie

– podnoszenie jakości kształcenia nauczycieli i osób dorosłych

– promowanie idei uczenia się przez całe życie

GRUNDTVIG składa się z czterech komponentów: europejskie projekty współpracy, projekty partnerskie dotyczące kształcenia dorosłych, zagranicznych wyjazdów szkoleniowych dla kadry zatrudnionej w sektorze edukacji dorosłych oraz współpraca w sieci.

Zróżnicowanie systemów kształcenia w państwach UE stało się bardzo istotną przeszkodą w realizacji wzajemnego uznawania dyplomów przez państwa członkowskie, co powodowało utrudnienia w podejmowaniu pracy w innym państwie członkowskim (zasada swobodnego przepływu pracowników). 11 kwietnia 1997 r. państwa członkowskie Rady Europy pod egidą UNESCO podpisały konwencje w sprawie uznawania dyplomów w celach edukacyjnych (np. kontynuowanie nauki na uczelni drugiego kraju), a inne – uznawanie kwalifikacji zawodowych danej osoby na terenie całej Unii Europejskiej.

W połowie lat osiemdziesiątych państwa członkowskie Wspólnot rozpoczęły pracę nad wspólnym systemem uznawania kwalifikacji zawodowych. System ten opiera się na określeniu wspólnych kryteriów, jakim muszą odpowiadać systemy kształcenia w państwach członkowskich. Od ich spełnienia zależy wzajemne uznanie dyplomów i świadectw zawodowych.

Źródło: „Vademecum” – Urząd Komitetu Integracji Europejskiej – W – wa

 2002 r.