Prawo wspólnotowe UE umożliwia obywatelom państw członkowskich kupowanie nieruchomości (ziemi i budynków) w innych państwach członkowskich na zasadzie równego traktowania. Zasada ta wynika z podstawowych swobód (swoboda przepływu osób, kapitału, towarów i usług – art. 14.ust 2 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską) na jakich opiera się Wspólny Rynek UE. Po wstąpieniu Polski do UE zasada ta będzie musiała być stosowana, ale cudzoziemcy będą mogli swobodnie nabywać ziemię tylko w celach inwestycyjnych. Organiczona bowiem będzie swoboda nabywania ziemi rolnej i leśnej. W tym wypadku przez okres 12 lat od daty uzyskania członkostwa Polska będzie stosować wobec obywateli UE przepisy ustawy z 24 marca 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (tekst jednolity Dz. U z 1996 Nr 54 poz. 245 z późn. zm), która stanowi, ze decyzje o sprzedaży gruntów rolnych i leśnych podejmuje Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji za zgodą Ministra Rolnictwa. Spod działania tej zasady wyłączeni zostali rolnicy indywidualni, będący obywatelami państw członkowskich UE, osiedlający się na terytorium Polski i podejmujący pracę na roli na zasadzie samozatrudnienia (czyli nie w formie spółki prawa handlowego), którzy będą mieli prawo nabywania gruntów rolnych z pominięciem wymogów wyżej wymienionej ustawy pod warunkiem, że przedtem grunty nie będą dzierżawili dzierżawili samodzielnie uprawiali stale zamieszkując w Polsce. Dzierżawa ta musi trwać nieprzerwanie przez okres 3 lat, a w województwach: warmińsko – mazurskim, pomorskim, kujawsko – pomorskim, zachodniopomorskim, lubuskim, dolnośląskim, opolskim i wielkopolskim przez okres 7 lat, licząc od dnia akcesji, oraz zakończyć się bezpośrednio przed nabyciem własności nieruchomości tzw. Drogich domów (nieruchomości rekreacyjnych), rekreacyjnych których obywatele UE nie będą mieszkać na stałe), przez okres 5 lat od daty uzyskania członkostwa.

         Polska będzie mogła stosować wobec obywateli UE przepisy wyżej wspomnianej ustawy. Wyjątek w tym wypadku będzie dotyczył nabywania nieruchomości rekreacyjnych  w celu prowadzenia działalności gospodarczej (taką sytuację tratuje się jako inwestycję bezpośrednią) oraz nabywania tychże nieruchomości przez osoby zamieszkałe na terenie Polski od co najmniej czterech lat.

Bibliografia

Dz.U Dz 1996 Nr 54 poz. 245 z późń. zm, tekst jednolity